มารู้จักแนวเพลง ฮิปฮอป Hip Hop ที่ฮิตกันทั่วบ้านทั่วเมืองในปัจจุบัน

Hip Hop History

แนวเพลง Hip Hop หรือ ฮิปฮอป คือหนึ่งในด้านดนตรีเพลงที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากทั้งวัยรุ่นอเมริกาและทั่วโลก จนกลายเป็นวัฒนธรรมอย่างหนึ่งไปแล้ว โดยมีพื้นฐานการพัฒนามาจากคนแอฟริกา-อเมริกัน แล้วก็ ชาวละติน โดยในช่วงราวๆ ยุค 1970 ภายหลังที่ดนตรีดิสโก้ได้ถูกปรับปรุงมาจากแนวดนตรีฟังค์ในแบบของโมทาวน์จนเป็นที่นิยมอย่างล้นหลาม ทำให้มีการเปิดแผ่นเพลงในคลับต่างๆและก็ด้วยการพัฒนาด้านเทคโนโลยี มีการสร้าง loop, beat ใหม่ๆ ขึ้นมา ดนตรี Hip Hop ก็เลยเกิดขึ้น

คำว่า ฮิปฮอป มักถูกให้เครดิตนี้กับ Keith Cowboy แร็ปเปอร์วง Grandmaster Flash & The Furious Five แม้ในสมัยนั้นนักดนตรีอย่าง LoveBug Starski, Keith Cowboy, รวมทั้ง DJ Hollywood จะถูกเรียกในนามของ ดิสโก้ แร็ปแต่ว่าเครดิตก็มักจะถูกยกให้กับ Keith Cowboy

Hip Hop

จากแนวเพลงสู่วัฒนธรรม ฮิปฮอป อย่างเป็นสากล

ในตอนสมัย ปี 1970 เมื่อวัยรุ่นในเขตละแวกใกล้เคียงต้องการจะจัดงานงานเลี้ยงคึกคัก ดนตรี Hip Hop จึงได้รับการแพร่ขยายมีชื่อเสียงขึ้นมาก ซึ่งฮิปฮอปก็มิได้ถูกจำกัดเพียงแค่ว่าแนวดนตรีประเภทหนึ่งอีกต่อไปแต่ว่ายังได้รับการยอมรับให้เป็นวัฒนธรรมอย่างหนึ่งด้วย โดยวัฒนธรรมฮิปฮอปจะเกิดขึ้นได้โดยจะต้องมีปัจจัย 4 อย่าง ดังนี้

กราฟฟิตี (Graffiti) เป็นการเพนท์ พ่น กำแพง ความหมายเพื่อการชักชวน แขก หรือผู้หญิงในบริเวณนั้นว่า งานเลี้ยงเริ่มที่แห่งไหนเมื่อใด

นักจัดรายการวิทยุ (DJ) ซึ่งมาจากคำว่า Disc Jockey ปฏิบัติหน้าที่เป็นผู้เปิดแผ่นเพลง ซึ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นมากในงานเลี้ยงสังสรรค์

บี-บอย (B-Boy) – เป็นกลุ่มของผู้คนที่มาเต้นในตอนระหว่างที่นักจัดรายการวิทยุกำลังเซ็ทแผ่นเพลง เพื่อเป็นการกั้นเวลา ซึ่งลักษณะการเต้น พวกเราจะเรียกว่าเบรกแดนซ์ (break dance)

เอ็มซี (MC) เป็นแร็ปเปอร์ซึ่งภายหลังที่ นักจัดรายการวิทยุ เซ็ทแผ่นเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว MC จะปฏิบัติภารกิจจัดการ ซึ่งนั่นก็คืองานเลี้ยงก็ได้เริ่มขึ้น

การจากไปของ Chester Bennington นักร้องนำ แห่งวง Linkin Park

ในปี 1983 ฮิปฮิอปถูกเน้นทำให้แน่ชัดขึ้นเมื่อ Afrika Bambaataa and the Soulsonic Force ได้ออกแผ่นที่ชื่อว่า Planet Rockแทนที่จะเป็นการแร็ปในจังหวะดิสโก้ Bambaataa ได้ใช้เสียงอีเลคโทรนิกแบบใหม่ขึ้นมาแทน โดยเทคโนโลยีซินธิไซเซอร์ยุคนั้น จวบจนกระทั่ง ฮิปฮอปไปสู่กระแสหลัก เป็นที่ชื่นชอบอย่างยิ่งในช่วง ปี 1990 ซึ่งในขณะนี้มีนักร้องนักดนตรีแนวฮิปฮอปอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

แร็ป (Rap) เป็นการพูดในลักษณะคำประพันธ์ลงจังหวะเพลง โดยส่วนมากจะใช้จังหวะเร็ว เป็นอีกส่วนสำคัญขององค์ประกอบในวัฒนธรรมฮิปฮอปโดยการแร็ปเป็นการร้องแบบที่เป็นจังหวะ การส่งเสียงร้องเหมือนกับเสียงพูด รวมทั้งรายละเอียดเนื้อเพลงนั้นได้ส่งไปและสื่อความหมายและก็มีความคล้องจองกัน รวมถึงเน้นย้ำที่การควบคุมจังหวะ โดยใช้จังหวะกลองอิเล็กทรอนิกส์ และก็วิธีการ Sampling งานเพลงอื่นๆ

Hip Hop

การแร็ปได้ถูกพัฒนาไม่ว่าจะเป็นภายในและก็ภายนอก ของดนตรีแนวฮิปฮอป Kool Herc ชาวจาไมก้าในนิวยอร์กได้เริ่มการพูดลงบนเพลงจำพวกแด๊นซ์ฮอล ในทศวรรษที่ 70 จนกระทั่งในทศวรรษที่ 80 การบรรลุเป้าหมายของวงรัน-ดีเอ็มซี ได้เปิดกว้างให้แวดวงเพลงแร็ป และถึงปลายสมัยทศวรรษที่ 90 ฮิปฮอปได้ก้าวเข้าสู่กระแสหลัก

ในยุค 2000 ฮิปฮอปใต้ดินกำลังมีการใช้จังหวะที่ซับซ้อนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยทำนองสำหรับในการบอก เนื้อคำประพันธ์ที่สลับซับซ้อน รวมทั้งการเล่นคำได้อย่างสร้างสรรค์ เนื้อเพลงแร็ปมักถ่ายทอดชีวิตบนสตรีทที่เป็นสิ่งที่ทำให้เกิดฮิบฮอป รวมกับอ้างอิงถึงวัฒนธรรมกระแสที่ได้รับความนิยม และก็คำสแลงฮิปฮอปต่างๆ